اینهمه نا مهربان که تویی

   اینهمه خسته دیدنت که من...

   و باز هربار این منم که سلامی از تو سنجاقم می کند به عکسهای رنگ و رو رفته پاییزهای رفته مان...

   باشد

 بگذار زمستان بی جا پای قدمهایت از راه برسد...

 " در چارگوشه‌ي اين خانه‌، دراز به دراز افتاده‌ام با نگاهي آويزان از سقفِ تَرَك‌ خورده: كاهشِ رشدِ صادرات، فروشِ سربازِ هخامنشي، حراجِ رودكي و ابنِ سينا، اعدام نوجوانان.
از خياباني رد مي‌شوم كه رد مي‌شدم و اگر بتوانم، رد مي‌شوم سال‌ها به اميدِ دريافتِ مستمريِ ناتواني‌ام به شكستنِ اين تابويِ كار و درآمد و خانه و ماشين و مرگ كه در همين حوالي رويِ تابلويِ اداره جولان مي‌دهد: درگذشت مادري مهربان، پدري فداكار و جوانِ ناكامي كه من باشم دراز به دراز افتاده بر كفِ سراميكِ سردخانه‌يِ بادامكِ شهريار."

پ.ن : خدایت نگهدارد ای سروش ....

یکی که خیلی دوستش دارم یه چیزی گفت که خیلی دوستش داشتم :

     " عشق را از ماهی بیاموز 

        که چه بی پایان آب را پر از بوسه های بی پاسخ  می کند..."

پ.ن ۱  : "... و عشق مرا چون پرتغالی پوست می کند..." ( نزارقبانی )

پ.ن ۲ : " و چه کند است چاقویش ... ( خودم!)

نی تو تویی

نی تو منی...

هم من منم

هم تو تویی

هم تو منی...

من با تو چنانم ای نگار ختنی

کاندر غلطم که من توام یا تو منی...

 " نگفتمت مرو انجا که آشنات منم.... "

 پ.ن :گفتی ...

پاییز هم که آمد و خبری از تو نشد،

باور کردم که فصلها بهانه اند...

تو که باشی  - جبریلک عمر من –  ،

قطب  جنوب هم چهارفصل می شود.

 پ.ن : بیا بیا که نگارت شوم ... بیا